Tími heilbrigðisstarfsfólks þarf að nýtast betur

Það er dálítið sérstakt þegar heilbrigðisstarfsfólk endar í því að verja ómældum tíma í pappírsvinnu sem nánast enginn vill taka ábyrgð á. Umræðan um læknisvottorð hefur vakið athygli undanfarið og ekki að ástæðulausu. Í fyrra voru um 50 þúsund læknisvottorð gefin út hér á landi. Þetta eru ekki smátölur – þvert á móti er um umtalsverðan fjölda að ræða. Við getum án mikillar fyrirhafnar verið sammála um að heilbrigðisstarfsfólk á að verja tíma sínum í það sem skiptir máli: að veita heilbrigðisþjónustu og styðja sjúklinga. Það er hins vegar ekki raunveruleikinn þegar tugir þúsunda vottorða eru skrifuð árlega, oft vegna veikinda eða annarra aðstæðna þar sem formfestan virðist hafa orðið mikilvægari en raunverulegur tilgangur. Staðreyndin er sú að útgáfa læknisvottorða er talin sóun á tíma heilbrigðisstarfsfólks. Þetta er ekki bara mitt mat – þetta er bein tilvitnun úr umræðunni: „Sóun á tíma heilbrigðisstarfsfólks“. Það er ástæða fyrir því að þetta hefur verið dregið fram á RÚV og víðar. Þegar heilbrigðiskerfið er undir álagi, biðlistar langir og fólk bíður eftir grunnþjónustu, þá hlýtur að vera sjálfsagt að horfa til betri nýtingar á tíma starfsfólksins. Það er ekki flókið. Í fyrsta lagi: Fjöldi útgefinna læknisvottorða á ári er orðinn slíkur að ekki verður hjá því komist að spyrja hvort þetta sé raunverulega réttlætanleg nýting á tíma heilbrigðisstarfsfólks. Í öðru lagi: Vottorðin eru oft nauðsynleg vegna veikinda, en það má samt skoða hvort sömu markmið næðust með einfaldari leiðum eða auknu trausti til einstaklinga. Í þriðja lagi: Skilvirkni og ábyrgð eiga að vera leiðarljós í opinberri þjónustu – ekki formfestan ein og sér. Það er ákveðin kaldhæðni í því að við horfum á heilbrigðisstarfsfólk sem dýrmætustu auðlind kerfisins, en krefjum það síðan um að verja tíma sínum í skrifstofustörf sem mætti hugsanlega leysa með einfaldari hætti. Við þurfum að hugsa upp á nýtt – og þora að spyrja hvort þetta sé besta notkun á sameiginlegum fjármunum og tíma. Við í Borgaraflokknum höfum lagt áherslu á að skilvirkni eigi að vera í forgrunni í ríkisrekstri. Það er engin ástæða til að viðhalda kerfisbundinni sóun á tíma – sérstaklega ekki þegar bið eftir heilbrigðisþjónustu er veruleg og verkefnin brýn. Það má hrósa þeim sem dregið hafa þetta mál fram í dagsljósið, en nú þarf að taka næsta skref. Við eigum ekki að sætta okkur við að dýrmætur tími heilbrigðisstarfsfólks sé sóað í ónauðsynlega pappírsvinnu. Lausnin liggur í því að einfalda ferlana og treysta fólki til að axla ábyrgð þegar það á við. Það er ekki bara skynsamlegt – það er nauðsynlegt.