Þjónustan í Reykjavík stendur eftir

Það þarf ekki flókna könnun til að finna út að þjónusta Reykjavíkurborgar nær ekki lengur markmiðum sínum. Nýlegar niðurstöður sýna hins vegar svart á hvítu það sem margir hafa fundið á eigin skinni: ánægja Reykvíkinga með þjónustu borgarinnar hefur dalað á þessu kjörtímabili og stendur langt að baki því sem gerist í nágrannasveitarfélögum. Þriðjungur Reykvíkinga er ánægður með þjónustu borgarinnar. Þetta eru ekki aðeins óásættanlegar tölur – þær eru merki um kerfisbundinn vanda. Flest okkar geta verið sammála um að grunnþjónusta borgarinnar á að vera traust – hvort sem um er að ræða sorphirðu, gatna- og vegamál, íþrótta- og tómstundamál eða húsnæðismál. Fólk á rétt á að búa við öruggt og snyrtilegt umhverfi, góðar samgöngur og aðgengi að nauðsynlegri þjónustu. Það á ekki að vera happdrætti hvaða hverfi þú býrð í eða hvort þjónustan standist væntingar. Staðreyndin er aftur á móti sú að staðan í Reykjavík hefur versnað. Ánægja hefur lækkað úr 42 prósentum fyrir fjórum árum í aðeins 33 prósent nú. Það er marktækt minni ánægja með þjónustu sveitarfélagsins meðal Reykvíkinga en íbúum annarra sveitarfélaga. Sjötíu prósent íbúa í nágrannasveitarfélögunum segja sig ánægða með þjónustuna, tveir þriðju landsbyggðarfólks hið sama. Í Reykjavík: aðeins þriðjungur. Hvað hefur breyst? Ekki þjónustan hjá nágrannasveitarfélögunum. Þar helst ánægja svipuð milli kosninga, en í Reykjavík hefur hún hrunið niður. Það er ekki hægt að skýra þetta með landsvísu kreppu eða breyttum aðstæðum – þetta er fyrst og fremst spurning um forgangsröðun og skilvirkni í borginni sjálfri. Þegar betur er að gáð blasir við að mismunandi hverfi eru misvel sett. Fæstir segjast ánægðir í Grafarholti og Úlfarsárdal. Minnsta ánægjan er með gatna- og vegamál, sorphirðu og íþrótta- og tómstundamál. Þetta eru grunnstoðir í borgarsamfélagi, ekki aukaatriði. Það er ákveðin kaldhæðni í því að það sem fólk á að geta treyst á – hreinar götur, öruggar samgöngur, virk tómstundastarfsemi – sé það sem helst bregst. Vissulega má nefna að ánægja er mest með almenningssamgöngur og húsnæðismál í Reykjavík. Það er jákvætt og þar má byggja ofan á. Það breytir því ekki að heildarmyndin er óásættanleg: borgin er að dragast aftur úr. Þegar þriðjungur íbúa er ánægður, en sjötíu prósent í næstu sveitarfélögum, þá er eitthvað mikið að. Nú þarf að setja markið hærra. Við í Borgaraflokknum höfum ítrekað bent á að lausnin felst ekki í orðum heldur verkum: skilvirkari þjónusta, skilgreind gæðaviðmið og ábyrgð. Það þarf að setja fókus á það sem skiptir máli fyrir fólkið í borginni – tryggja að grunnþjónustan standist samanburð, sama í hvaða hverfi þú býrð. Það er ekki nóg að tala um umbætur; Reykjavík á að leiða, ekki dragast aftur úr. Heimildir: RÚV, 26. apríl 2026.